Na czym polega trening z dummy?

Psich sportów jest sporo i wciąż zyskują na popularności. Są na tyle różnorodne, że każdy z nas znajdzie coś ciekawego, co przypadnie do gustu także pupilowi. Na czym polega trening z dummy i jak się do tego zabrać?

Początków tego sportu możemy dopatrywać się w treningu myśliwskim, w którym to zadaniem psa było przyniesienie zabitej zwierzyny. Trening z dummy nie jest tak drastyczny, bo chociaż podstawowa zasada się podobna, to korzystamy z pewnego rodzaju manekina. Ma udawać dzikie zwierzęta.

Jeszcze aportowanie czy już nie?

Nietrudno się domyślić, że podstawą będzie tutaj umiejętność aportowania. Na pierwszy rzut oka wydaje się wręcz, że pupil ma jedynie znaleźć i przynieść dany przedmiot. W teorii brzmi prosto, ale nie zapominajmy, że nasz manekin jest atrapą zabitej zdobyczy. Pies nie może go na przykład za bardzo zgniatać i zgryzać. I to już tak proste się nie wydaje. Nie chodzi tu o samo przyniesienie patyka, czy piłki a podawaniu do ręki manekina na komendę. Szkolenie tego typu można wykonywać z każdym psem, który lubi aportować lub ma do tego predyspozycje. To dobra propozycja na przykład dla Labradorów i Golden Retrieverów.

Jak przebiega trening z dummy?

Zanim zaczniemy nasze treningi, musimy się upewnić, że pies jest nam posłuszny i reaguje na podstawowe komendy. Jeśli tak, rozpoczynamy treningi. Ćwiczyć możemy w trojaki sposób. W pierwszym rzucamy Dummy, pies obserwuje w locie swoją zdobycz i pamięta, gdzie upadła. Jest to o tyle trudne, że równocześnie pies ma do wykonania inne zadania. Taka metoda to marking.

W drugim podejściu stawiamy na tropienie. Zwierzak nie wiedząc, gdzie rzuciliśmy Dummy, ma je samodzielnie znaleźć przy użyciu węchu. Decydując się na ten wariant, nie możemy przedmiotu rzucić zbyt daleko, zwłaszcza na początku treningu.

Jest jeszcze jeden sposób na trening. My wiemy, gdzie jest Dummy, pies nie i poprzez sygnały, jakie udało nam się wytrenować z psem, mamy go nakierować. Używa się do tego na przykład gwizdka. W tym przypadku pies uczy się także posłuszeństwa, metoda ta jest trudna, a pupil musi umieć łączyć ze sobą różne sygnały, jakie mu dajemy.