Toksoplazmoza u psa

Toksoplazmoza jest chorobą, którą kojarzymy głównie z kotami, zwłaszcza tymi wolnożyjącymi. Jednak jak się okazuje, diagnozuje się ją nie tylko u kotów. Jakie objawy i przebieg ma toksoplazmoza u psa?

Za wystąpienie toksoplazmozy odpowiada pierwotniak Toxoplazma gondii. Patrząc na choroby pasożytnicze, to toksoplazmoza jest najpowszechniejszą z nich. Jest chorobą odzwierzęcą, a żywicielem ostatecznym są koty. Nie można więc zarazić się nią od człowieka. Jednak człowiek, podobnie jak wiele innych ssaków, w tym psy, może być żywicielem pośrednim.

Czy pies jako żywiciel pośredni zaraża?

W przypadku żywicieli pośrednich pierwotniaki osiągają tylko stadium larwalne, co oznacza, że w tkankach znajdują się otorbione pasożyty. Zarażenie się nie jest wtedy możliwe, zatem nie zarazimy się ani od człowieka, ani od psa. A jak w takim razie dochodzi do zakażenia? Pierwotniaki Toxoplazma gondii dostają się do organizmu drogą pokarmową, wraz z jedzeniem i piciem. Najczęściej chodzi o niemyte warzywa i owoce oraz surowe mięso mające kontakt z kocim kałem. W przypadku psów do zakażenia może dojść również podczas spacerów, kiedy pupil penetruje wszystkie zakamarki i ma bezpośredni kontakt z kałem, w którym znajdują się oocyty.

Toksoplazmoza u psa

U psów wyróżnia się kilka postaci toksoplazmozy. Pierwszą z nich jest toksoplazmoza uogólniona. Diagnozuje się ją u młodych nieprzekraczających 12 miesięcy piesków. Objawia się zaburzeniami oddechowymi, wysoką gorączką, biegunką, wymiotami i zapaleniem migdałków. Drugim typem jest toksoplazmoza nerwowa, którą diagnozuje się u szczeniaków powyżej 4 miesięcy. Jeżeli lekarz w toku badań zdiagnozuje toksoplazmozę u młodszych psiaków, może ona prowadzić do porażeń i niedowładów.

Jak widać, na poważniejsze skutki choroby są narażone przede wszystkim młode psy. U większości zwierząt choroba nie musi dawać żadnych objawów klinicznych. Wiele zależy od sprawności układu odpornościowego, ilości pasożytów, jakie trafiły do organizmu psa i wieku zwierzęcia. Farmakoterapię zaleca się jedynie wtedy, kiedy występują objawy kliniczne. Natomiast przy ich braku leki nie będą pomocne.